گرزار و بيمارم چه غم شادم بهر رنج و الم * با درد عشقت اى صنم محتاج درمان نيستم روزى الهى مرغ جان بيرون پرد زين آشيان * بينى مرا با عرشيان زين ملك و سامان نيستم « 1 » غفلت و نسيان گرچه در بسيارى از امور دنيوى و حوادث ناگوار نعمتى است كه خداوند در وجود انسان قرار داده است ، اگر غفلت و فراموشى نباشد انسان نمىتواند زندگى كند ، مثلا انسان عزيزترين عزيزان را از دست مىدهد ، در ابتدا سر به ديوار زدن و ناله كردن است كه اگر اين حالت ادامه يابد ، چند روزى بيشتر نمىتواند زنده بماند ولى خداوند غفلت و فراموشى را مثل پرده سياه شب بر قلب او مىافكند و به او اجازه زندگى مىدهد ، اگر در مشكلات و مصائب انسان از بين نرود هر لحظه زندگى با اين مصيبت‌ها مرگ است ، اين‌گونه ، غفلت لازمه مكانيسم روحى و جسمى انسان است اين نعمتى است كه در وجود انسانى عامل بقاى زندگى است ولى اين غفلت در همين محدوده ضرورى است و نبايد گذاشت به حريم خداشناسى راه پيدا كند ، نبايد به قلمرو امور اخروى راه پيدا كند . اين غفلتى است كه بزرگان و ائمه اطهار ( عليهم السلام ) ما را به بيدارى از آن هشدار مىدهند . و مولى على ( عليه السلام ) مىفرمايد : « الا مستيقظٌ مِنْ غَفْلَتِه قَبْل نَفاد مدّته » : « آيا بيدار شونده از خواب غفلت نيست ، كه قبل از پايان مدّتش بيدار شود » . « 2 » « الا مُنْتَبِه مِنْ رَقدته قبل حين مُنْيَتِه » : « آيا متوجهى نيست كه از خواب خود قبل از مرگش ( بيدار شده ) و متنّبه گردد » . « 3 » اين غفلتى است كه اگر بر قلب حاكم شد ديگر توجه و بيدارى چشم بىفائده

--> ( 1 ) . عرفان اسلامى ، جلد 2 ، صفحه 91 - 90 . ( 2 ) . غرر الحكم ، ميزان الحكمه ، جلد 7 ، صفحه 261 - 260 . ( 3 ) . غرر الحكم ، ميزان الحكمه ، جلد 7 ، صفحه 261 - 260 . .